Metafizik, gerçekliğin doğasını soruştururken, ontoloji, belirttiğimiz üzere neyin var olup neyin var olmadığını belirleyip, bu var olanlar arasındaki ilişkileri inceler.
Bir çemberin çevresinin çapına oranı gibi basit bir geometrik ilişkinin kuyruğunda evrenin tüm tarihi kodlanmış hâlde duruyorsa; bu, insan zihninin büyük bir kibirle “niyetli yaratım” sandığı eylemin, aslında bu devasa sayısal gürültü içinde doğru koordinatlara denk düşmekten ibaret olabileceği gerçeğini yüzümüze çarpar.
Film bir gizem olarak, içinden çıkılmaz bir şekilde biter; labirenti zamansallaştırır. The Shining bir labirent-filmse, işte yalnızca bu anlamda öyledir: En nihayetinde onun da içinden çıkılamadığından, bir sonu olmadığından. Sonu başı olan değil, sonu olmayan bir film olarak The Shining.
Kant’ın metafiziği reddetmediğini, dönüştürdüğünü iddia ediyorum; o, metafiziğin spekülatif yanını yalnızca inanç ve umut sahasına bırakmıştır.
