“Is John Cage’s 4’33’’ a musical work?” will be the initial question that I am going to examine in this paper. Depending on where my argument leads me, I will either decide it to be a musical work or not.
Cumhuriyetçi bir bakış açısıyla Pettit, toplumsal adaletin temeli olarak bir özgürlük çerçevesi kurar. Özgürlüğü, müdahalesizlik değil tahakkümsüzlük olarak sunar. Pettit için tahakküm, “potansiyel” unsurunu dikkate aldığı için müdahaleden daha kapsayıcıdır. Tahakkümü, “seçimlerinizi yaparken başkalarının [keyfi] iradesine tabi olmak” olarak tanımlar. Ona göre bir seçimdeki özgürlük, sadece tahakkümün yokluğunu gerektirir. Pettit’in argümanını üzerine inşa ettiği bu varsayım, tahakkümü ortadan kaldırmada başarısız olan önceki iki yaklaşımla doğrudan çelişir. Rawlsçu bir toplum örneğinde, Fark İlkesi’nin getirdiği kısıtlamalar müdahalenin önlenmesini sağlayabilir; ancak bunlar tek başına, daha iyi durumda olanların daha kötü durumda olanlar üzerinde tahakküm kurma konusundaki keyfi kapasitesini ortadan kaldırmaya yetmez. Aradaki fark, incelenen önceki teorilerde görüldüğü üzere liberal anlayışa göre, kişilerarası güç asimetrilerinin kendi başlarına itiraz edilebilir olmamasıdır. Bu açıdan bakıldığında, Pettit’in çerçevesinin sistem içinde ortaya çıkabilecek eşitsizliklere daha büyük kısıtlamalar getirdiği sonucuna varmak makuldür.
Savım odur ki; böylesi bir kendini feda etme eylemi, aslında öznenin refahını geri dönülemez şekilde ağır bir yıkıma uğrayacağı bir geleceği bertaraf etme çabasıdır. Bu kaçınma, benliğin tamamen terk edilmesi yoluyla gerçekleşir. Bu yaklaşımın beni, ölümden daha zor bir yaşamın mümkün olduğu yönündeki iddialı bir pozisyona taşıdığının farkındayım. Bu görüşün tutarlılığını test etmek için düşünce deneyimizin her iki versiyonunu kıyaslayalım: İlk senaryoda baba, kendini feda ederek ölür; dolayısıyla kendiliğini yitirir ve o benliğe bağlı refahı terk eder. İkinci senaryoda ise baba hayatta kalmayı seçer; ancak çocuklarının ölümüne tanık olur ve eylemsizliğinin yarattığı suçluluk ve ahlaki uyumsuzlukla yaşamına devam eder.
