Leibniz’in Monadoloji’si ilk bakışta ezoterik ve keyfi görünebilir (Russell da öyle düşünmüştü). Fakat monadlar aslında Descartes’ın mekanik evren anlayışındaki derin çıkmazlara verilen felsefi bir yanıttı.
Hume’un Nedensellik İlkesi’ne yönelttiği eleştiri, metafizik açısından karamsar sonuçlara yol açtığı için, Kant’ı “dogmatik uykularından uyandırmış” ve Kritik projesine yönelten en önemli sebeplerden biri olmuştur. Kant, Hume’un Nedensellik ve Doğanın Tekdüzeliği ilkelerine yönelttiği iki eleştirisini Transandantal İdealizm’den yola çıkarak sentetik a priori yargıların varlığını ortaya koyarak çözmüştür.
Metafizik, gerçekliğin doğasını soruştururken, ontoloji, belirttiğimiz üzere neyin var olup neyin var olmadığını belirleyip, bu var olanlar arasındaki ilişkileri inceler.
Kant’ın metafiziği reddetmediğini, dönüştürdüğünü iddia ediyorum; o, metafiziğin spekülatif yanını yalnızca inanç ve umut sahasına bırakmıştır.
